Σχετικά με το θάνατο του Sir Michael Rutter

Στις 23 Οκτωβρίου 2021 δυστυχώς έφυγε από κοντά μας ο κορυφαίος καθηγητής Sir Michael Rutter. Ο καθηγητής γεννήθηκε το 1933 και εκπαιδεύτηκε στη γενική ιατρική, τη νευρολογία και την παιδιατρική πριν ειδικευτεί στην ψυχιατρική.

Ήταν ο πρώτος που διορίστηκε καθηγητής παιδοψυχιατρικής στο Ηνωμένο Βασίλειο. Τον έχουν χαρακτηρίσει ως «πατέρα της παιδοψυχολογίας». Ήταν καθηγητής αναπτυξιακής ψυχοπαθολογίας στο Ινστιτούτο Ψυχιατρικής του King’s College του Λονδίνου και σύμβουλος ψυχίατρος στο Νοσοκομείο Maudsley, θέση που κατείχε από το 1966, μέχρι τη συνταξιοδότησή του τον Ιούλιο του 2021. Μια έρευνα στο “Review of General Psychology”, που δημοσιεύτηκε το 2002, τον κατέταξε ως τον 68ο ψυχολόγο του 20ου αιώνα με τις περισσότερες αναφορές.

 

Με αφορμή το γεγονός, ο επίτιμος Πρόεδρος του δικτύου μας κος Γιώργος Καραντάνος εκφράζει τα εξής :

” Ένιωσα βαθειά συγκίνηση μαθαίνοντας το θάνατο του κορυφαίου καθηγητή Παιδοψυχιατρικής Sir Michael Rutter στις 23 Οκτωβρίου. Παρηγορεί το ότι, όπως αναφέρεται στον τύπο, πέθανε πολύ ήρεμα στο σπίτι του έχοντας δίπλα του την οικογένειά του. Η απώλεια είναι μεγάλη για όσα προσέφερε με την ακάματη εργασία του, κλινική και ερευνητική, επί δεκαετίες. Για όσα διδαχτήκαμε από την επιστημονική του σκέψη, τόσο μεθοδικά και με σαφήνεια διατυπωμένη στις αμέτρητες δημοσιεύσεις του.

Με το πολυδιάστατο έργο του έπαιξε καίριο ρόλο στη διαμόρφωση της σύγχρονης Παιδοψυχιατρικής και στην ανάδειξη της ιδιαίτερης ταυτότητας της : “Παιδοψυχιατρική – Αναπτυξιακή Ψυχοπαθολογία” ήταν η οπτική που προέβαλε.

Δούλεψε πάνω σε μεγάλα θέματα και σε διάφορα επίπεδα : νησί Wight, εστιάσεις σε διαταραχές και ψυχοπαθολογία, αλλά και σε περιβάλλοντα που μπορεί να θέτουν σε δοκιμασία την ψυχική υγεία των παιδιών καθώς μεγαλώνουν, όπως τα παιδιά που μεγαλώνουν σε ιδρύματα, ιδιαίτερα όταν σε πολύ στερητικές συνθήκες. Έδινε πολύ σημασία στην προώθηση της επιστημονικής συνεννόησης, από όπου και ο ρόλος του στα συστήματα ταξινόμησης, σε καίριες φάσεις της εξέλιξής τους.

Οι μελέτες του ξετυλίχτηκαν μέσα σε δεκαετίες, με παραδειγματική συνέχεια και συνέπεια από τη μία στην επόμενη. Δούλευε με άξιους συνεργάτες. Αυτά ισχύουν και για τις μελέτες του σχετικά με τον αυτισμό, που πήραν μία σημαντική θέση μέσα στο έργο του. Επιγραμματικά : Διάλυση της σύγχυσης, ξεκαθάρισμα της  κλινικής οντότητας, ανάδειξη της αναπτυξιακής φάσης, πρώτη γενετική μελέτη και συνέχειά της, έγκυρα διαγνωστικά εργαλεία, εξέλιξη και πορεία.

Με όποιο θέμα ασχολήθηκε, οι παρουσιάσεις και οι μελέτες του ήταν πρότυπα αντικειμενικότητας, που στηρίζονταν σε εξαντλητική επεξεργασία των δεδομένων κάθε φορά για την εξαγωγή συμπερασμάτων και προβληματισμών, για αυτό και μοναδικά διδακτικές. Οι κατευθύνσεις του εξακολουθούν να έχουν θέση στην κλινική και ερευνητική πράξη.

Είχα την τύχη να τον γνωρίσω και από πιο κοντά. Ήταν εξαιρετικός επιστήμονας και ένας εξαιρετικός άνθρωπος.”